Highland games

download

Tomasz Kucina
Highland Games-
——-
Runo,
ta meszkowatość mowy
Ci
zachłanni ludzie z mocy swojego socjolektu
dumni i tradycjonalni
od ostrych korzennych przypraw
od Ducha
czarnej Damy z Larkhall
W kraju whisky i sklonowanej owcy Dolly
Gdzie
amarantowy krzyżodziób
z rozdwojonym ogonem
rozprasza kobaltowe niebo

Serca na pola

W kraciaste tartany ozuci brodaci mężczyźni
z mozołem dźwigają sześciometrowe bale
rzucają
nimi przez poprzeczkę
Do plastyki słowa
dokoptowano gesty
ubrani w sztyblety, albo kilt i buckle
ich męskie pasy cnoty, i tłusty tyłek bez majtek
Pod niebem pełnym semantyki i bagpide
rozmawiają z Duchami przyrody
z menhirami przodków
od Świętego Andrzeja
I w każdym drzewie
usłyszysz celtycką poezję

Serca na pola

kobiety tańczą taniec gaelicki
Highlight dancing
rytmiczne uderzenia bębnów, piszczałek
i akordeonów
w powietrzu czuć pieczone cynaderki
gdzieś
łamią maślane pieczywo
i leją się hektolitry piwa
a
z ruin zamku Urquhart
wynurza się potwór z Loch Ness
i słychać
podszepty zachodów słońca
niepoprawnych romantyków.
——-

Hannibalism

image

Tomasz Kucina
Hannibalism-


Cały ten brud tkwi w Nas od wieków
bo
jesteśmy tylko Ludźmi
Prowadzimy wojny w celach konsumenckich
jak
zapuszczeni, obskurni dżumandżi
wojownicy bez honoru
rozczłonkowane skały octu
kruszą resztki nadziei

Hannibal ante portas
Hannibal stoi u bram

oto Kartagina
kroczy przez Alpy na Rzym

lamenty Emiliusza Paulusa Terencjano Warrona
upokorzenie konsula
który
widzi jak zaciska się pierścień
z oskrzydlenia lżejszej jazdy
manewr kannejski
był dziełem przypadku
a jednak
stał się wzorcem
w sztuce rozgrywania wojen-Genialne!

…Z pozycji obserwatora historii
——-

Jego lamento

image

Wiersz:
„Lamento” : Tomas Tranströmer
—–

http://nymanlighet.blogspot.com/2008/10/lamento-tomas-transtrmer.html?m=1

—–

http://pisarze.pl/poezja/1334-tomas-transtroemer-wiersze-.html

—–
Tomasz Kucina
Jego lamento-

Odkładasz pióro
jak w wierszu „Lamento”
dziadka poety Tranströmera
Jego
wzrok upośledzenia co staje się słuchem
terminal portowy w Karlskronie
jak
rozjechana wiśnia na moście Svinesund
wszystko stuka o plandeki zmysłów
po dachach biegną tygodnie
po nocach słuch staje się sangwinikiem
gdy On słyszy
to czego nie zobaczysz
czego nie ukryjesz pod skórą feromonów
i nie ukażesz
bo nie ma poezji w obrazie jest tylko
obraz bez poezji,
w tym
w zimnym skandynawskim świecie.